Sevdiğinden karşılığını bulamayan delikanlı aşk acı ise ile
kıvranırken.

Bir dostu bir bilge tavsiye etmiş

— Falanca
yerde yaşlı bir bilge var, ona git. Aşk acısına çare buluyormuş.

Ne
yapacağını zaten bilemeyen delikanlı, son çare gitmiş yaşlı bilgenin yanına.


Eski, püskü; derme çatma bir evde yaşıyormuş bilge. Varmış
yanına.

Yerde küçük bir minderin üzerinde oturan yaşlı bilge,
başı ile karşısındaki mindere oturması için işaret etmiş.

Bir
kaç dakika sessizlikten sonra,

Delikanlı;

—Sen demiş sen
aşk acısına çare buluyormuşsun.

Bilge başı önde hiç ses
etmeden durmaya devam etmiş.

Delikanlı yaşlı bilgenin iyi
duymadığını düşündüğünden soruyu tekrarlamış.

—Sen demiş sen aşk acısına çare buluyormuşsun. Nedir çaresi?
 
Yaşlı bilge yine ses etmemiş.

Sinirlenmeye başlayan delikanlı.


—Duymaz mısın be adam sana soruyorum. Aşığım âşık
ama sen öylece susmuş oturuyorsun.

Bir de seni tavsiye ediyorlar, aşk
acısı için. Doğru iyi tavsiye, konuşmayarak sen adamı zaten öldürürsün.
Böylece aşk acısı da kalmaz.

Bilge yavaşça yerden yüzünü
kaldırırken, delikanlı ilk defa yaşlı bilgenin huzur veren gülümseyen
yüzünü görmüş. Sinirlenmesini beklediği bilgenin gülümsemesi
karşısında şaşıran delikanlı; kendisini saran garip bir huzur dalgasına
kayıtsız kalamadığı sırada; 

Yaşlı bilge;

Evlat,
sen sen âşık değilsin. Aşkı hep güzellik sanırsın. Oysaki aşk
sıkıntılara, zorluklara karşı mücadele etmektir.

Aşk sabretmektir.
Önce sabretmeyi öğren sonra aşkı konuşuruz.